Strona główna/Muzyka kameralna, Wszystkie płyty, Super Audio/AUKSO – Bacewicz, Penderecki, Kancheli

AUKSO – Bacewicz, Penderecki, Kancheli

46.99

Na stanie


Nr Kat. CDB044
Płyta: SACD


Kompozytorzy:
Grażyna Bacewicz
Krzysztof Penderecki
Giya Kancheli


Wykonawcy:
Andrzej Bauer – wiolonczela
Janusz Olejniczak – fortepian
AUKSO – Orkiestra kameralna miasta Tychy
Marek Moś – dyrygent


Zawartość płyty:

Grażyna Bacewicz
Koncert na orkiestrę smyczkową (1948)

  1. Allegro – 4'28″
  2. Andante – 4'26″
  3. Vivo – 4'00″

Krzysztof Penderecki

  1. Koncert na wiolonczelę [altówkę ] i orkiestrę kameralną (1984) – 20'19″

Giya Kancheli

  1. Valse Boston na fortepian i smyczki (1997) – 20'59″

Total time – 54'09″


Nagrody:


© ℗ 2008 Bearton

Na stanie

SKU: CDB044 Kategorie: , ,

Opis

Grażyna Bacewicz
Koncert na orkiestrę smyczkową

Napisany w 1948 roku Koncert pochodzi z drugiego okresu twórczości Grażyny Bacewicz, kiedy to w jej indywidualnych środkach wypowiedzi stylizacja zajmuje miejsce szczególne. Jej kompozycje cechuje wówczas wyrazista forma z preferencją stosowania wzorów sonatowych. Rzutują one na kształt zarówno pierwszych części utworów, jak i trzy- lub czteroczęściowych cykli, z tradycyjnym układem napięć i odprężeń. Ma to także miejsce w omawianym Koncercie. To arcydzieło neoklasycyzmu fascynuje inwencją i wirtuozowskim blaskiem, jako wymowny przykład harmonijnego połączenia tradycji i nowych rozwiązań; kolorystycznych, fakturalnych i harmonicznych. Forma trzyczęściowego Koncertu oscyluje niejako między barokowym concerto grosso a allegrem sonatowym. Odniesienia do baroku wyrażają się w zastosowaniu techniki koncertującej i linearnej faktury. Klasycyzm przywołuje rygor okresowości i symetrii oraz wynikające z niego rozwijanie tematycznych wątków.

Krzysztof Penderecki
Koncert na wiolonczelę / altówkę I orkiestrę kameralną

Utwór ten stanowi w historii gatunku instrumentalnego przypadek szczególny, istnieje bowiem aż w sześciu różnych wersjach. Napisany został w roku 1983 na zamówienie rządu wenezuelskiego dla uczczenia dwusetnej rocznicy urodzin Simona Bolivara. Prawykonanie z solistą Joenem Vasquezem odbyło się w lipcu 1983 roku w Caracas. Partytura Koncertu na altówkę początkowo przeznaczona była na orkiestrę symfoniczną. Rok później kompozytor opracował drugą wersję z orkiestrą kameralną, złożoną ze smyczków, bogato zróżnicowanej perkusji i czelesty. Rezultat okazał się fortunny, bo redukcja aparatu orkiestrowego nie spowodowała zubożenia utworu. Wersja kameralna ma swój własny, niekonwencjonalny koloryt, cechują ją też wyrównane proporcje brzmieniowe i utrwaliła się w repertuarze koncertowym na prawach całkowitej równorzędności. Kolejnym etapem w historii Koncertu na altówkę była zmiana głównego bohatera – instrumentu solowego. 15 grudnia 1989 roku w Wuppertalu Boris Pergamenschikow zagrał po raz pierwszy wersje wiolonczelową Koncertu (z transpozycją partii solowej o oktawę niżej), którą spopularyzował później licznymi wykonaniami. On także – wraz z Sinfonią Varsovią pod dyrekcją kompozytora – zaprezentował ją słuchaczom polskim na Warszawskiej Jesieni 1993. Warto nadmienić, że po sześciu latach nastąpiła jeszcze jedna metamorfoza Koncertu na altówkę, chyba już ostatnia: w lipcu 1995 roku w programie Colorado Music Festival w Boulder w USA, utwór pojawił się jako Koncert na klarnet wykonywany także w wersji kameralnej i symfonicznej.

Giya Kancheli
Valse Boston

Valse Boston – ten niezwykły utwór na fortepian i orkiestrę smyczkową napisany został w 1997; w okresie kiedy kompozycje gruzińskiego twórcy uległy znacznemu uproszczeniu (stosowanie sekwencji tonalnych i modalnych, nawiązywanie do różnych epok, gatunków popularnych oraz archaicznego folkloru.). Muzyka powinna być na tyle przeźroczysta, ażeby było widać dno i aby przez tę przestrzeń przezierała poezja – cytuje Walentina Silwestrowa w jednym z wywiadów kompozytor, dodając: nie ukrywam, że osiągnięcie podobnej przejrzystości w muzyce jest dla mnie istotne.

To przesłanie można odnieść także do omawianego utworu; kreacji zróżnicowanych epizodów w swoisty i sugestywny pejzaż dźwiękowy. Wyrazistość tego pejzażu zaznaczają silne kontrasty; dynamiczne

[rozpiętość od pppp do ffff], harmoniczne [od prostych dwudźwięków po klaster], fakturalne [od monodii poprzez homofonię po linearyzm], wyrazowe [liryzm sąsiadujący z dynamiczną ekspresją]. Utwór rozwija się niejako w dwóch planach: medytacyjno-kontemplacyjnym, wyciszonym i dynamiczno-ekspresyjnym z często osiąganym maksimum dźwiękowego nasycenia. Plan pierwszy jest ważniejszy. Oparty na przewijającym się temacie – przywołującym klasyczne reminiscencje, a w zasadzie na lapidarnej sekwencji [motywie przewodnim?] przebiegu kilku tercji – determinuje charakter wyrazowy utworu. I nagle przy każdym pojawieniu się owej sekwencji przestrzeń – jak chce autor cytatu – staje się na tyle przeźroczysta by poczuć smak pewnej poetyki a może i czegoś więcej – metafizyki bytu?

Marek Wieroński

Dodatkowe informacje

Waga 115 g

Posłuchaj

Recenzje

Na razie nie ma opinii o produkcie.

Napisz pierwszą opinię o “AUKSO – Bacewicz, Penderecki, Kancheli”

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *